กลับมาอีกครั้ง

กลับมาแว้ววววว


กลับมาอีกครั้ง หลังจากหายไปกว่าครึ่งปี (รึปล่าวหว่า?) คิดว่าเพื่อนๆ คงลืมไปหมดแล้วล่ะ แต่ไม่เป็นไร คิดซะว่า กลับมาบันทึกความทรงจำ อิอิ ระหว่างที่หายไปมีความทรงจำเกิดขึ้นมากมาย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องดี เรื่องร้าย (ที่ทำเอาแทบยืนไม่ไหว) แต่ตอนนี้ก็กลับมายืนได้แล้วนะ ถึงแม้่ว่าจะยังไม่แข็งแรงมั่นคงเหมือนเดิมก็เถอะ ก็คิดว่า "ผ่านไปแล้ว" ต่อไปต้องอยู่ให้ได้นะ อยู่ด้วยตัวเอง อยู่เพื่อพ่อแม่และตัวเราเอง


ตอนนี้ก็ใช้ชีวิตไปตามจังหวะที่ควรจะเป็น ไม่เร่งรัด ไม่เร่งรีบ ไม่ร้อนรน อยู่กับธรรมชาติของหัวใจ ปล่อยลมหายใจไปกับทุกๆ วัน ทำทุกวินาทีให้มีค่า ไม่หลบลี้ ไม่หลีกหนี เผชิญมันซะทุกอย่าง เจอมันซะทุกสิ่ง เจ็บแค่ไหน แทบเจียนตาย ก็ต้องผ่านให้ได้ ที่ทำแบบนี้ไม่ใช่เพราะว่าเก่งกาจอะไรหรอกนะ แต่ระหว่างทางได้มีโอกาศคิดทบทวนหลายสิ่งอย่าง ก็เพื่อให้กำลังใจตัวเอง (รึไม่ก็หลอกตัวเอง)


คิดเสมอว่า ตอนที่เราเกิดมา เราก็เกิดมาตัวคนเดียว มีพ่อกับแม่อุ้มชูเลี้ยงดู โตมาได้ยี่สิบกว่าปีก็เพราะพ่อกับแม่ เพราะฉะันั้นต่อไปเราก็ควรอยู่และทำทุกอย่างให้พ่อกับแม่ อย่าเอาใจ เอาตัว ไปผูกติดกับใครเลย เพราะวันที่เราจะไม่อยู่บนโลกนี้แล้ว เราก็ไปคนเดียว คนที่เสียใจที่สุดและจะคิดถึงเราที่สุดก็คือพ่อแม่ ดังนั้น ต่อไปนี้จะทำตัวให้มีค่ามากๆ และรักตัวเองมากๆ เพื่อพ่อกับแม่ เราต้องอยู่ได้โดยมีพ่อกับแม่เป็นหลัก ต่อไปนี้จะไม่หาหลักใดๆ มายึดเกาะอีกแล้ว เพราะหลักที่มั่นคงที่สุด คือ "พ่อกับแม่"


เราล้มได้ เจ็บได้ ร้องไห้ได้ แต่ฟูมฟายเกินไปมันไม่ดี เพราะเรานั่นล่ะที่จะเหนื่อย เจ็บ และเสียเวลา